وفقط خاطراتش برامون بجا مونده باشه.

همیشه میگشتم تا شاید جایی او را بیابم

گاه در زیر باران گاه در سکوت شب

و گاه در پشت پنجره اتاقم.

همیشه نگاه میکردم شبنم عشق را روی گلبرگ گل سرخ حیاطمان

و غبطه میخوردم .

من هنوز هم مسافر رویا بودم.

اما او را هیچ کجا نیافتم.

مگر در قاب عکس چشمانم.

و اینک یاد مهرش را برای باران

برای سکوت.

و برای گل سرخ حیاط میگویم.

واین گل سرخ است که به من غبطه میخورد

یادم میاد سالهای سال تو دشت تنهایی خودم پرسه میزدم

دیگه برام عادت شده بود که روزهای تکراری رو سپری کنم.

همه زندگیم این شده بود که صبح بدون خوردن صبحانه وبا عجله برم سر کار!

بعد از ظهر بخوابم وشب یا تو دنیای مجازی و رنگارنگ نت گم بشم

یا اینکه تو رویاهای کاغذی کلمات رو حک کنم.و این مدام تکرار میشد.

تا اینکه یه دروغگو پیداشد و یه دروغ گنده بهم گفت منم ساده حرفاشو باور کردم

به خاطر این ساده لوحیم همه بهم خندیدن

.میخواستم یه جوری انتقام بگیرم میخواستم این خرابکاریمو جبران کنم اما هیچ کاری نمیتونستم بکنم

بد جوری خرد شده بودم دیگه دوست نداشتم خیلی از ادمها رو ببینم

جلو اونا احساس حقارت میکردم نگاههاشون برام یه دنیا حرف بود با اینکه هیچ جیز نمیگفتن.

یادمه اون روز به خودم قول دادم دیگه هیچ کس رو دوست نداشته باشم!!!

اما مگه میشه ادم بتونه تا همیشه کسی رو دوست نداشته باشه

حالا میبینم که نمیتونم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

قصه من و ماه

امشب یکی از اون شبهاییه که خیلی خسته ام.

پشت پنجره اتاقم نشستم واسمون رو نگاه میکنم اما انگار اونم دلش سیاهه

هیچ ستاره ای رو نمیبینم که گرد ماه چشمک بزنه.امشب اونم مثل من تنهاست

امشب خوشکلای وفادارش تنهاش گذاشتن.دلم براش یه کم میسوزه اخه اونم

مثل من مغروره. اخه امشب دیگه نمیتونه بگه منم و یه اسمون ستاره

:::طفلکی ماه:::دلم براش میسوزه بعد از مدتها تازه به حرف من رسیده.

تازه فهمیده نباید به کسی اعتماد کنه.حالا دیگه از خجالت رفته پشت ابرا قایم

شده که نبینمش.دلم میخواد برم تنهایی شبگردی.اهسته قدم بر پیکر کوچمون

که سراسر سکوته میگذارم.بدون مقصد قدم میزنم. دلم می خوادکوچه های باریکتر

تاریکتر رو پیدا کنم .دلم میخواد به سکوت بیشتر برسم به جایی که فقط من باشم

و من.اینجوری بهتر میتونم ناگفته هایی که تو سینه ام نهانه رو مرور کنم.

وشاید برای غریبه های اشنا::دیوارها::زمزمه کنم.--سلام دیوارها!

شما که با طنین گامهای خسته من اشنا هستید.امشب اومدم عیدیمو با شما

تقسیم کنم .شما هم میبینین ماه رو که قایم شده !.امشب دیگه با ستاره هاش

به تنهایی من نمی خنده! اما میدونین واسه چی اومدم دیدنتون.

اخه تنها شما میدونستین که من یه ادم کشف کرده بودم اما کسی حاضر نشد

این کشف منو جایی ثبت کنه .امروز بعد از دو سال تو اداره مون دوباره دیدمش

یه کوچولو بغلش بود.مثل زیر نویسهای تلویزیونی که میان و رد میشن از جلو

چشمهام گذشت.تو اون چند ثانیه تموم خاطرات حرفهاو...از ذهنم گذشت.بهتر

که منو ندید.به خاطر همین بود که اومدم پهلوتون.بازم مثل همیشه مرثی از

همدردیتون وشب به خیر

اون شب بعد از اینکه گفت دیگه نمیتونم دوستت داشته باشم ورفت همه جا بد جوری ساکت شده بود.

مثل رخوت بعد از هم اغوشی.

یادمه زیر اون نم نم بارون با دست بخار شیشه اتومبیل رو پاک کردم.و تصویر ماتی از رفتنش رو دیدم.

دیگه تنها شده بودم. به این می اندیشیدم که فردا و فرداها چه خواهد شد.

یه روز بهش گفتم:میرسه روزی که اسم من و تو واسه هم فقط یه خاطره باشه وخودمون غرق در زندگی.

واون برام یه شعر رو زیر لبهاش زمزمه کرد!

پرنده ها در اسمان پاک و پر ستاره می پرند

و میتوان در این سیاهی عظیم

غروب یک نگاه بیقرار و تکه تکه های یک خیال بی حساب را به چشم دید.

همیشه هر وقت چیزی رو از دست میدم تازه یادم می افته که من اونو داشتم

وتازه میفهممکه چقدر برام مهم بوده

بعضی وقتها فکر میکنم فرق من و ادمای بد اینه که اونا روراستند

تصورشو بکن وقتی داری باسختی به سمت بالا گام بر میداری ناگهان به دره برسی

اونوقت چه حالی میشی اگه کسی احساستو مسخره کنه چی

تو مسیر زندگی با اینهمه کوچه های پیچ همیشه کوچه های بن بست نصیب

من میشه . اخه من چقدر خوش شانسم

تنها برای ......!!

روزگاری قصه ای اغاز شد!

ان گاه که شب بود و خورشید نمیدرخشید!

ان گاه که طلوع هم به غمگینی غروب بود!

ان گاه که سازها نا خواسته برایم ترنم باران می نواختند!

ان گاه که تمام شعرهایم برایم غریبه بودند

ان گاه که برگ برگ نوشته هایم را به دست باد سپردم!

قصه قصه یک گل بود!قصه اهنگی غمگین اما شیرین!

شاخه ای تکیده. گل ارکیده. باچشمای خسته.

لبهای بسته غم توی چشماش. اروم نشسته. شکوفه شادیش......

اینک وقتی میگویی باران چه زیباست.

میگویم اری باران چه زیباست!

میگویی امروز کار اشتباهی کردم.

میگویم اری کار بدی بود!

چون نه به زیبایی باران میاندیشم . ونه به کار بدت!

تنها به دوردست. به پایان قصه.به پایان اهنگ میاندیشم.

که ایا بهاری در راه خواهد بود؟؟؟

پشت درهای بسته مانده ام

با رگهایی یخ بسته از اولین وابستگی

خواستم گل سرخی به دیگری تقدیم کنم

به او که معصومانه نگاه میکرد

اما انگار دستهایم بسته بود.

مگه میشه پر بگیرم پر پروازم نباشی؟

مگه میشه بی ترانه همنوای ساز من شی؟

مگه میشه تو سیاهی دنبال وفا بگردیم ؟

مگه میشه بی قناری دنبال صفا بگردیم؟

میشه یه چراغ خسته واسه صفا بسوزه .

شادیها رو دور بریزه تو غم دنیا بسوزه

میشه تویه دل گلدون واسه ریشه جا نباشه

نذاره حتی یه غنچه تو وجودش پا بگیره.

میشه حتی پر گرفتن با یه بال اما کجا رفت ؟

دوباره دلم مثل یک شب بی ستاره سیاهه

دوباره دارم دنبال ستاره ام میگردم اما نیست.

میخواد بره!!

بهتر اینه بگم دیگه رفت.

فقط خدا میدونست که من عاشقش بودم.

اما دوباره دارم دست خالی .بی نشونی. به همون گوشه دنج اتاقم بر میگردم.

همیشه همه از من چیزی رو میخواستن که نداشتم

وامروز اونهم با اینکه همه چیز رو در موردم میدونست اونا رو ازم خواست.

امروز دوباره گذشته ها برام تکرار شدن.

گوشی تلفن دستم بود.

اون حرف میزدو گذشته ام از کودکی تا امروز مثل یه زیر نویس از جلو چشمهام میگذشت.

دیوارهای اتاق منو به شدت می فشردن

داشتم زیر پای امالم له میشدم.

نفهمیدم چیکار کردم فقط دیدم دوشاخه تلفن توی دستم میلرزه.

وقتی به این فکر میکردم که من باید رضایت کسی رو میگرفتم که امثال من رو حتی جزو ادمها هم حساب نمیکرده.

دلم میخواست دیگه نفس نکشم.

شاید واقعیت همینه و این منم که خودخواهم.

گله من از تو نیست از خداست چرا اینهمه صبر کرد روزی که از تو به همه گفتم....؟

خدایا اینبار دیگه ازت کمک نمیخوام .

دیگه ازت هیچی نمیخوام .توکه همه چیزمو ازم گرفتی.

دیگه با دیدن غروب ارزوی طلوع نمیکنم.

بازم به ایستگاه اخر رسیدم و باید کنار همون تابتو تنهایی بنشینم.

شعری از دفتر دلم نمونده که بهت نگفته باشم.

هیچکس جای تو رو نمیتونه بگیره. ارکیده!!

برای عشق

امروز که از بیگانگی به یگانگی رسیده ایم .

می خواهم همچون کبوتری که یارای پروازش نبود.

تنها در حریم مهربانی قلب تو بالهایم را بگشایم.

وتنها از هرم نفسهای تو نیرویی برای پرواز بگیرم.

میدانی که بدون تو مرا باز هم یارای پرواز نیست

اگه یه روز بغض گلوت رو فشردبهت قول نمی دم که می خندونمت

ولی می تونم باهات گریه کنم

اگه یه روزنخواستی به حرف کسی گوش کنی بهم بگو.......

قول می دم که خیلی ساکت باشم

اگه یه روزخواستی در بری حتما خبرم کن قول نمی دم که ازت بخوام بمونی

اما میتونم باهات بدوم

اگه یه روز سراغم رو گرفتی و خبری ازم نشد سری بهم بزن

احتمالا بهت احتیاج دارم

اما اگه یه روز رفتی و دیگه برنگشتی بهت قول نمی دم که منتظرت می مونم

اما ازت می خوام وقتی اومدی یه شاخه گل واسه رو قبرم باخودت بیاری

اگر تو نبودي

اگر تو نبودي

سراي خاطره ام

اگر تو نبودي

تو را به پاكي كوثر تو را به عمر شبنم بيتاب

تو را به رويش نيلوفرانه در مهتاب

تو را به هق هق آرام و بي صدایمان!

بمان كه گر تو بماني هزار خواهد خواند

بمان .اميد شكفتن

دوباره خواهم خواند

بمان . كه من به شوق با تو بودن

سلام خواهم داد

اشاره به ابر کرد گفت :این ابر نیست

ببین دستم چه کند پیش میرود

گویی هر شعر باکره ای را سروده ام.

پایم چه خسته میکشدم.

گویی کت بسته از خم هر راه رفته ام.

                   تا زیر هر کجا.

خدا گفت:شما را دوست دارم.پس همدیگر را دوست بدارید و با هم مهربان باشید.

مرد سرش را پایین اورد به اب رودخانه نگاه کرد و در ان زن را دید.

زن به اب رودخانه نگاه میکرد مرد را دید.

خدا به انها مهربانی بخشید و انها خوشحال شدند.خدا خوشحال شد

و از اسمان باران بارید.

مرد دستهایش را بالای سر زن گرفت تا خیس نشود. زن خندید.

خدا به مرد گفت:به دستهای تو قدرت میدهم تا خانه ای بسازی.و هر دو در ان زندگی کنید.

مرد در زیر باران خیس شده بود زن دستهایش را بالای سر مرد گرفت. مرد خندید.

خدا به زن گفت:به دستهای تو همه زیباییها را میبخشم تا خانه ای را که او میسازد زیبا کنی.

مرد خانه ای ساخت و زن خانه را گرم کرد.انها خوشحال بودند.خدا هم خوشحال بود.

یک روز زن پرنده ای را دید که به جوجه هایش غذا میداد.

دستهایش را به سوی اسمان گرفت تا پرنده در میان دستهایش بنشیند.

اما پرنده نیامد پرواز کرد و رفت. ودستهای زن به سوی اسمان باقی ماند.

مرد غم او را دید کنارش نشست و دستهایش را به اسمان گرفت.

خدا دستهای انها را دید که از مهربانی لبریز است.

فرشته ها در گوش هم پج پچی کردندو خندیدند.خدا خندید و زمین سبز شد

خدا گفت از بهشت شاخه گلی به شما خواهم داد.

فرشته ها شاخه گلی به مرد دادند و مرد گل را به زن داد.

زن او را در خاک کاشت خاک خوشبو شد

پس از ان کودکی متولد شد که گریه میکرد.

زن اشکهای کودک را میدید وغمگین بود.فرشته ها به او اموختند

که چگونه طفل را در اغوش بگیرد و از شیره جانش به او بنوشاند.

مرد زن را دید که می خندد پیشانی بر زمین نهاد و سجده کرد.

وقتی خدا خندید پرنده بازگشت و بر شانه مرد نشست.

خدا گفت با کودک خود مهربان باشید تا مهربانی را بیاموزد.

راست بگویید تا راستگو باشد.

زمین پر شد از گلهای رنگارنگ. پر شد از کودکانی که دنبال هم میدویدند.

خدا همه چیز و همه جا را میدید.

میدید که زیر باران مردی دستهایش را بالای سر زنی گرفته است که خیس نشود.

زنی رامیدید که در گوشه ای از خاک با هزاران امید شاخه گلی میکارد.

دستهای بسیاری را میدید که به اسمان بلند شده است.

و پرنده هایی که...

خدا خوشحال بود چون دیگرغیر از او هیچکس تنها نبود.

اینو گذاشتم حالشو ببرین. ممنون از اینکه به من. ارکیده سر میزنید.

رویا

ديشب داشتم تورو نگاه ميکردم .

 وای که چقدر دلم برات تنگ شده بود ٫

 اينقدرتنگ شده بود که دوست داشتم همين الان پيشم بودی !

اصلا از ديدنت سير نميشدم ٫ دلم نمی اومد که چشم ازت بر دارم .

زل زده بودم بهت ول کنت نبودم حس کردم بايد چشمهامو ببندم !

آروم چشمهامو بستم .... وای خدای من ٫ چی ميديدم !!! تو بودی که پيشم بودی .

تو کنار من بودی و داشتی بهم نگاه ميکردی و ميخنديدی .

چه هیجانی!٫ باورت نميشه ٫‌حتی بوی عطر تنت رو هم حس ميکردم .

 آروم ... سر روی شونت گذاشتم .

دوست داشتم تا ابد همينجا و همينجوری بمونم...

 نميدونم چقدر به همين شکل گذشت که چشمهامو باز کردم .

 بازم تورو ديدم که داشتی بهم لبخند ميزدی ...

 اما نه ميشد لمست کرد نه سر رو شونت گذاشت نه حتی عطر تنت رو فهميد ...

ميدونی حالا چه قولی به خودم دادم ؟!!‌

قول دادم هر وقت بخوام نگات کنم چشمهامو ببندم و نگات کنم . آره اينجوری خيلی بهتره ...